Wanhoop (2)

Wanhoop. Dat hele grote, dat je naar adem laat snakken, je onderduwt en je uit je lood slaat.  Je valt en even -heel even- weet je niet meer waar je bent, vanwaar je komt en waar je heen gaat.

Dat hele grote. 

Woorden, zinnen, leven...

'We think we’re writing something to amuse, but we’re actually saying something we desperately need to share. The real mystery is this strange need. Why can't we just hide it and shut up? Why do we have to blab? Why do human beings need to confess?'

Ted Hughes

Is er dan niets meer? Zijn er geen achtergebleven zinnen of verloren gelopen woorden die wachten om gevonden te worden? Kan ik niets meer vinden dat gezegd moet worden, vind ik mijn stem niet meer omdat de lef als eerste is verdwenen? Wil ik? Durf ik? Kan ik? 

Schilderen

Als ik schrijf dan vallen mijn woorden, maken ze een zinnen schilderij, een beeld, een verhaal, mijn verhaal.  Ik teken, ik schilder, ik laat mijn wooden vallen en kijk. Zie het beeld. Voel de woorden. Ontwar het verhaal. 

Waarop wacht ik? Wat heb ik nodig? Waarom begin ik niet? Waarom?

Ik schrijf, jij schrijft,...

Gewoon beginnen. Schrijven, typen, neerpennen. Gewoon zitten en beginnen. Langzaam, volhoudend. Volhardend, maar doorschrijven. Dat is wat ik moet doen, wat ik wil doen, schrijven.

En toch die twijfel. Kan ik het, wil ik het, lukt het me? Hoe en vooral waarom. 

Schrijven om te weten of schrijven om te vergeten?

Soms

moet ik gewoon even vallen om weer recht te staan. Dat heb ik dan ondertussen ook gedaan. Met meer kracht, meer inzichten, een nieuwe invalshoek en een ander gevoel over mezelf. En weet je, het zal me wel lukken. Misschien wat moeilijk, met de nodige struikeltochtjes en wat gehaspel, maar ik kan vertrouwen. In mezelf, mijn intuïtie en iemand anders. Uiteindelijk zal me dat best lukken.

It's all in my head

Het is trekken de laatste tijd, de laatste maanden. Ik wil wel maar het lukt niet. Mijn hoofd raast rond en wordt niet rustig. Kan niet rustig. Kan niet...

Lawaai. Altijd lawaai. Lawaai dat me gek maakt. Geluid. Blijvend geluid. Hoeveel meer heb ik nodig? Kan ik hebben?  De rust die ik nodig heb kan ik niet vinden. En hoe nu verder?

Verwoorden

Het is moeilijk om te verwoorden wat je niet ziet, om weer te geven wat er niet lijkt te zijn... erbij horen en toch weer niet.

Hoe maak ik duidelijk dat ik ben zoals jij, en toch weer niet. Ik denk en voel, ik doe, ik ben. Op mijn manier, altijd op mijn manier.  Soms kan ik niet vatten wat jij bedoelt, dan weer kun jij niet zien wat ik zeggen wil, heel vaak ook zien we allebei wat er is. Soms zo kristalhelder en soms zeg ik zie je: het is er, zelfs al lijkt het er niet te zijn...

Dromen

Laat duizend zoete dromen
mijn hoofd doen zweven
en gaan waarheen ik
zelf het liefste wil

Openstaande rekeningen

Zoals ik vroeger wel eens zapte op TV, surf ik nu af en toe het net rond. Artikels lezen, blogjes die ik leuk vind. Af en toe stukjes die me raken. Zoals deze bijvoorbeeld.
Hoe graag had ik geschreven dat het allemaal goed komt. Dat kinderen ooit wel inzien dat het aan de 'andere kant' niet goed zat, dat netjes vewerken en verder huppelend door het leven gaan. Niet dus. Hengelend naar aandacht, afkerig, kwaad, angstig, verdrietig, afwerend, agressief -op welke manier dan ook- het zijn een hoop gevoelens waar zij mee moeten leren omgaan. Die zij moeten aanvaarden en integreren. Met de wetenschap dat ze nooit de verklaring zullen krijgen die ze deep down willen ~ misschien wel nodig hebben. Uiteindelijk recht op hebben. En mochten ze die toch krijgen, hoe te vertrouwen? Welke waarde heeft iemand die je altijd in steek laat? Voor hen die het kunnen afronden is er gewoonijk eerst een lange weg van vallen en opstaan. Leren vertrouwen, leren loslaten.
Ondertussen staan wij aan de kant en waken. Rapen brokstukken en lijmen. Zolang het nodig is.
En de afwezige ouder? Die doet verder waar hij goed in is: afwezig zijn en blijven!
A.

Niets te verliezen en toch bang

Zo'n 25 jaar geleden was het, dat ik het boek van Renate Rubenstein las. Mooi geschreven, prachtige stijl, alleen kon ik het allemaal niet zo plaatsen. Ja natuurlijk was er veel verdriet bij de scheiding, en alles moest verwerkt. Kwam daar ook nog een enge ziekte bij, maar later werd alles weer goed voor haar. En dan dat einde: "Ik heb heel veel te verliezen, en ben maar een klein beetje bang".

Ik ben nu 25 jaar ouder, en ik begrijp het. Niet alleen het einde, ook -vooral- het begin. Het rauwe sentiment dat geen plaats heeft, waar het ook vandaan komt. Scheiding, verdriet, een onzinnig verlangen naar iets of iemand, niet ingevulde gevoelens... Wat het ook is, het blijft hetzelfde.
Ik zit hier nu zelf, vol opgekropte gevoelens die geen weg vinden. Zonder hoop of vooruitzicht. Met alleen wat innerlijk geharrewar dat ik niet kan loslaten. Terwijl het momenteel enkel een lege droom is, niets meer...

Ik heb dus helemaal niets te verliezen, maar ik ben af en toe heel erg bang.
Liefs,
A.

Sterrenkind - Isa...8 jaar

Het is al meer dan 8 jaar geleden. 8 jaar waarin veel gebeurd is, 8 jaar waarin ik jou een plaats probeer te geven. Sinds kort zonder schuldgevoel en zonder wrok. Nog steeds met verdriet. 8 jaar waarin zoveel veranderd is. Met toch nog een kind, zonder man, veel bagage weggelegd. 8 jaar waarin het leven verder is gegaan, waarin ik nog altijd het evenwicht tussen mezelf en een wereld zonder jou probeer te vinden. Relativeren moet je dan, want het kan altijd erger zegt men.
Ja, alles kan altijd erger. Of toch bijna.

Tragic ~ Magic

Ik weet dat wie dit leest soms kan denken dat mijn leven een puinhoop is... dat is het ook. Een prachtige heerlijke puinhoop. MIJN puinhoop!
A.

Sterren (2)

Ook de afgelopen maanden -tijdens mijn meest zwarte dieptepunten- bleek het geloof standvastig.
Nadat alle andere vermogens verdwenen zijn, is er een die de mens blijkbaar als laatste verliest: het vermogen om te hopen. Dat deze hoop haaks op de inktzwarte wanhoop staat, laat een overdonderende indruk na. Een ervarig die mythische proporties kan aannemen. Want als er uiteindelijk een signaal komt, is de verweesdheid compleet: als er gehoor is, is er dan ook een antwoord, waar zoek ik de woorden, hoe vind ik mijn verhaal?

Sterren

Ooit aanbeden en geprezen. Maar sinds hun neerval toch niet meer wat het geweest is: gehoord zijn, helder voelen. In een kale wereld leek het alsof een onpeilbare geest een uitweg bood. Zo eindigde een weten in een betekenisloos zwijgen.

Hoeveel later met veel lawaai een geloven ingestapt -is het vooral oorverdovend stil in mijn zijn. Murw geslagen door zoveel onttovering, schijnen de sterren extra sterk; praat ik in het donker met woorden die soms alleen maar water zijn. Twijfelt mijn wezen: luisteren ze - weten ze - begrijpen ze?

Met mij gaat alles goed!

Het is storm binnenin, meer nog -een orkaan raast door me. Tegen alles wat me in de weg staat. Tegen mezelf dus... Op al wat was, al dat niet was. Afsluiten wat ik eigenlijk niet wil verliezen.

Jaren ben ik elk –vooral ‘slecht’- gevoel uit de weg gegaan, mij achter een “met mij gaat alles goed” masker gehouden. Ik heb nooit getreurd om dingen die ik gemist heb: kindertijd, jeugd, ouders, warmte, liefde, schooltijd... noem maar op. Ik heb gedaan alsof het er niet was. Huilen of treuren hoorde er niet bij. Logisch. Als ik huilde was dat niet vervelend voor mij, maar voor anderen die daar absoluut geen boodschap aan hadden. Dat gevoel dat ik een verschrikkelijke aansteller ben heb ik gehouden. Nog altijd kan ik mijn eigen verdriet niet serieus nemen, en word ik ongemakkelijk van medeleven. Ik heb dat nooit gekregen.
Als het leven dan ook nog moeilijk is, Wat doe je dan? Trainen om hard te worden en huilen negeren. En hard worden doe je snel genoeg als je eenmaal alleen de wereld in moet, en dat begint al op school.

De laatste tijd wordt de kraan een beetje opengezet. Trying to find closure. Nee, ik hou hier niet van. Ik voel me uitgeput en leeg. En toch... Ik heb wéér een stuk afgerond. Ik ben er doorgekomen. Heelhuids. En daar ben ik trots op, want ik kan wel zeggen dát viel niet mee. Vergeleken daarbij is dit loslaten een peulenschil.

Dus af en toe is er storm. Je mag hard van me weg lopen, of bij me komen zitten. Maar laat het alsjeblieft razen, zodat de rust binnen kan.

Liefs,

Vannacht

Vannacht was

Onnoemelijk
Ontvlambaar
Onmeetbaar
Ondankbaar
Ongelooflijk
Onmisbaar
Ondenkbaar
Onhandelbaar
Onzegbaar
Onbenaderbaar

Vannacht was ik ontroostbaar

Hersenspinsel

Ergens onderweg heb ik
iets opgepikt-
jou wellicht- en dat
vult dagen die
opvolgen, nachten
van onrust, uren
voor de dageraad.
Op gang komende
weerspiegeling-

Ik

Om mij te bereiken moet
je niet alleen naar me komen.
Het is ook voelen en begrijpen
en alles opnemen
Er is liefde en er
is ginder
vandaag te omvatten
om morgen te herkennen.

Nachtbezoek

Kom binnen, ga zitten
ik had je al verwacht

De lucht is koel, de nacht is zacht
en alles is al klaargelegd
zodat je -net als elke keer-
heel mijn wezen en mijn kracht
weer zachtjes van me overneemt
mijn innerlijk opnieuw verward

met elk gebaar je honger stilt-
die alsmaar verder dieper kruipt-
de deur weer sluit die mij verwoord
mij achterlaat -stil, ongehoord
alle zachtheid mij vervreemd.

Kom binnen, ga zitten
ik heb op je gewacht.