Wanhoop (2)

Wanhoop. Dat hele grote, dat je naar adem laat snakken, je onderduwt en je uit je lood slaat.  Je valt en even -heel even- weet je niet meer waar je bent, vanwaar je komt en waar je heen gaat.

Dat hele grote. 

Woorden, zinnen, leven...

'We think we’re writing something to amuse, but we’re actually saying something we desperately need to share. The real mystery is this strange need. Why can't we just hide it and shut up? Why do we have to blab? Why do human beings need to confess?'

Ted Hughes

Is er dan niets meer? Zijn er geen achtergebleven zinnen of verloren gelopen woorden die wachten om gevonden te worden? Kan ik niets meer vinden dat gezegd moet worden, vind ik mijn stem niet meer omdat de lef als eerste is verdwenen? Wil ik? Durf ik? Kan ik? 

Wil je...

me lijmen, als ik breek

Maaike Ouboter ~ Lijmen

Al 11 jaar...

Dag papa...

Maaike Ouboter ~ Dat ik je mis

Schilderen

Als ik schrijf dan vallen mijn woorden, maken ze een zinnen schilderij, een beeld, een verhaal, mijn verhaal.  Ik teken, ik schilder, ik laat mijn wooden vallen en kijk. Zie het beeld. Voel de woorden. Ontwar het verhaal. 

Waarop wacht ik? Wat heb ik nodig? Waarom begin ik niet? Waarom?

Ik schrijf, jij schrijft,...

Gewoon beginnen. Schrijven, typen, neerpennen. Gewoon zitten en beginnen. Langzaam, volhoudend. Volhardend, maar doorschrijven. Dat is wat ik moet doen, wat ik wil doen, schrijven.

En toch die twijfel. Kan ik het, wil ik het, lukt het me? Hoe en vooral waarom. 

Schrijven om te weten of schrijven om te vergeten?

Soms

moet ik gewoon even vallen om weer recht te staan. Dat heb ik dan ondertussen ook gedaan. Met meer kracht, meer inzichten, een nieuwe invalshoek en een ander gevoel over mezelf. En weet je, het zal me wel lukken. Misschien wat moeilijk, met de nodige struikeltochtjes en wat gehaspel, maar ik kan vertrouwen. In mezelf, mijn intuïtie en iemand anders. Uiteindelijk zal me dat best lukken.

It's all in my head

Het is trekken de laatste tijd, de laatste maanden. Ik wil wel maar het lukt niet. Mijn hoofd raast rond en wordt niet rustig. Kan niet rustig. Kan niet...

Lawaai. Altijd lawaai. Lawaai dat me gek maakt. Geluid. Blijvend geluid. Hoeveel meer heb ik nodig? Kan ik hebben?  De rust die ik nodig heb kan ik niet vinden. En hoe nu verder?

Zij

Ze vult het huis met lege woorden,
hangt versplinterde dromen voor het raam.
Droogt dan de lucht met klamme handen
wast de tegels van papier en
hangt wat doffe hoop aan de verroeste deurscharnier

Waar zij geweest is hoef ik niet meer te komen.
Ik ben voldaan.

Dromen

Laat duizend zoete dromen
mijn hoofd doen zweven
en gaan waarheen ik
zelf het liefste wil

effenaf!

Ik heb het gehaald! 8 volledige uren heb ik overleefd. 8 uur met :

ZeurOma
Kind dat met de ZeurOma meezeurt
Lego van Megabloks die niet in elkaar te krijgen zijn
Ontelbare verhalen over Jan die.... Maria die... Jef die...
Hét verhaal over de kerststal van overgrootmoeder die opeens verdwenen was (oe? kendet nie? edde wat tijd?)
De huisinspectie door de plaatselijke huisbemoeial
Hét gesprek over mijn heel naieve (lees stomme) kijk op het leven, en de nood om daar nu (jaja NU) iets aan te doen

Maar ik heb het overleefd, zelfs zonder pint, wiskey of valium...
...en volgende week doen we dat nog over, maar dan en grand comité
Schol!

The Unbearable Lightness of Being

On pense que des liens formés sans réflexion se briseront sans peine. Mais quand on voit l’angoisse qui résulte de ces liens brisés, ce douloureux étonnement d’une âme trompée, cette défiance qui succède à une confiance si complète, et qui, forcée de se diriger contre l’être à part du reste du monde, s’étend à ce monde tout entier, cette estime refoulée sur elle-même et qui ne sait plus où se replacer, on sent alors qu’il y a quelque chose de sacré dans le coeur qui souffre, parce qu’il aime; on découvre combien sont profondes les racines de l’affection qu’on croyait inspirer sans la partager: et si l’on surmonte ce qu’on appel le faiblesse, c’est en détruisant en soi-même tout ce qu’on a de généreux, en déchirant tout ce qu’on a de fidèle, en sacrifiant tout ce qu’on a de noble et de bon. On se relève de cette victoire, à laquelle les indifférents et les amis applaudissent, ayant frappé de mort une portion de son âme, bravé la sympathie, abusé de la faiblesse, outragé la morale en la prenant pour prétexte de la dureté; et l’on survit à sa meilleure nature, honteux ou perverti par ce triste succès.

Extrait: Benjamin Constant - Adolphe - Préface de la troisième édition
Zo hoort u het ook eens van een ander...

Openstaande rekeningen

Zoals ik vroeger wel eens zapte op TV, surf ik nu af en toe het net rond. Artikels lezen, blogjes die ik leuk vind. Af en toe stukjes die me raken. Zoals deze bijvoorbeeld.
Hoe graag had ik geschreven dat het allemaal goed komt. Dat kinderen ooit wel inzien dat het aan de 'andere kant' niet goed zat, dat netjes vewerken en verder huppelend door het leven gaan. Niet dus. Hengelend naar aandacht, afkerig, kwaad, angstig, verdrietig, afwerend, agressief -op welke manier dan ook- het zijn een hoop gevoelens waar zij mee moeten leren omgaan. Die zij moeten aanvaarden en integreren. Met de wetenschap dat ze nooit de verklaring zullen krijgen die ze deep down willen ~ misschien wel nodig hebben. Uiteindelijk recht op hebben. En mochten ze die toch krijgen, hoe te vertrouwen? Welke waarde heeft iemand die je altijd in steek laat? Voor hen die het kunnen afronden is er gewoonijk eerst een lange weg van vallen en opstaan. Leren vertrouwen, leren loslaten.
Ondertussen staan wij aan de kant en waken. Rapen brokstukken en lijmen. Zolang het nodig is.
En de afwezige ouder? Die doet verder waar hij goed in is: afwezig zijn en blijven!
A.

Niets te verliezen en toch bang

Zo'n 25 jaar geleden was het, dat ik het boek van Renate Rubenstein las. Mooi geschreven, prachtige stijl, alleen kon ik het allemaal niet zo plaatsen. Ja natuurlijk was er veel verdriet bij de scheiding, en alles moest verwerkt. Kwam daar ook nog een enge ziekte bij, maar later werd alles weer goed voor haar. En dan dat einde: "Ik heb heel veel te verliezen, en ben maar een klein beetje bang".

Ik ben nu 25 jaar ouder, en ik begrijp het. Niet alleen het einde, ook -vooral- het begin. Het rauwe sentiment dat geen plaats heeft, waar het ook vandaan komt. Scheiding, verdriet, een onzinnig verlangen naar iets of iemand, niet ingevulde gevoelens... Wat het ook is, het blijft hetzelfde.
Ik zit hier nu zelf, vol opgekropte gevoelens die geen weg vinden. Zonder hoop of vooruitzicht. Met alleen wat innerlijk geharrewar dat ik niet kan loslaten. Terwijl het momenteel enkel een lege droom is, niets meer...

Ik heb dus helemaal niets te verliezen, maar ik ben af en toe heel erg bang.
Liefs,
A.

Sterrenkind - Isa...8 jaar

Het is al meer dan 8 jaar geleden. 8 jaar waarin veel gebeurd is, 8 jaar waarin ik jou een plaats probeer te geven. Sinds kort zonder schuldgevoel en zonder wrok. Nog steeds met verdriet. 8 jaar waarin zoveel veranderd is. Met toch nog een kind, zonder man, veel bagage weggelegd. 8 jaar waarin het leven verder is gegaan, waarin ik nog altijd het evenwicht tussen mezelf en een wereld zonder jou probeer te vinden. Relativeren moet je dan, want het kan altijd erger zegt men.
Ja, alles kan altijd erger. Of toch bijna.

This too shall pass

En mocht een verontruste lezer, zich na sommige vorige berichtjes zorgen maken: gewoon doorlopen, niet over nadenken, negeren. Het moest er gewoon uit... This too shall pass!
A.

Sterren (2)

Ook de afgelopen maanden -tijdens mijn meest zwarte dieptepunten- bleek het geloof standvastig.
Nadat alle andere vermogens verdwenen zijn, is er een die de mens blijkbaar als laatste verliest: het vermogen om te hopen. Dat deze hoop haaks op de inktzwarte wanhoop staat, laat een overdonderende indruk na. Een ervarig die mythische proporties kan aannemen. Want als er uiteindelijk een signaal komt, is de verweesdheid compleet: als er gehoor is, is er dan ook een antwoord, waar zoek ik de woorden, hoe vind ik mijn verhaal?

Luisteren?

en dan lees ik de volgende dag in een boek

Bid en u zal gegeven worden
zoekt en gij zult vinden
klop aan en u zal opengedaan worden

een boek dat er helemaal niets mee te maken heeft... Luisteren hé

Sterren

Ooit aanbeden en geprezen. Maar sinds hun neerval toch niet meer wat het geweest is: gehoord zijn, helder voelen. In een kale wereld leek het alsof een onpeilbare geest een uitweg bood. Zo eindigde een weten in een betekenisloos zwijgen.

Hoeveel later met veel lawaai een geloven ingestapt -is het vooral oorverdovend stil in mijn zijn. Murw geslagen door zoveel onttovering, schijnen de sterren extra sterk; praat ik in het donker met woorden die soms alleen maar water zijn. Twijfelt mijn wezen: luisteren ze - weten ze - begrijpen ze?

Schrijven...

...
Wat moet dat heerlijk zijn
Om te verwoorden wat je voelt,
te kunnen schrijven.
...


(Uit: vanmorgen vloog ze nog)