De man in de arena

Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons 

erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat
de man van de daad beter had kunnen doen.

De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in
de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof,
zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten
maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat
nu eenmaal onvermijdelijk is; 

Die desondanks toch probeert iets te bereiken;
die groot enthousiasme en grote toewijding kent;
die zich helemaal geeft voor de goede zaak; 

Die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van
een grootse verrichting proeft, en die, als het
tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed
heeft getoond…

Theodore Roosevelt / Toespraak 23 april 1910 Sorbonne - Parijs

Verdriet

Het kleine verdriet uit zich, het grote heeft geen stem

Seneca

Everywhere - Mark Doty

I thought I'd lost you. But you said I'm imbued 

in the fabric of things, the way
that wax lost from batik shapes
the pattern where the dye won't take
I make the space around you, 

as so allow you shape. And always
you'll feel the traces of that wax
soaked far into the weave:
the air around your gestures, 

the silence after you speak.
That's me, that slight wind between
your hand and what you're reaching for,
chair and paper, book or cup: 

that close, where I am: between
where breath ends, air starts

i carry your heart with me - E. E. Cummings

I carry your heart with me (I carry it in
my heart) I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
I fear
no fate (for you are my fate, my sweet) I want
no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)

Of hoe dat heet - Hans Andreus

Omdat er weer licht schijnt, omdat het terug helder wordt, omdat.....

Gelukkig dat
Het licht bestaat

en dat het met
me doet en praat

en dat ik weet
dat ik er vandaan

kom, van het licht
of hoe dat heet.

(Of hoe dat heet - Hans Andreus)

Zondag - Remco Campert

Zondag had ik me voorgesteld
in de hangmat door te brengen
tussen de stevige stammen van de bomen
dicht boven de aarde
en van de hemel ver genoeg verwijderd
om me een mens op zijn plaats te voelen.

Maar het regende.

Je bent niet hier - Mark Insingel

Je bent niet hier
maar ergens.
Ik ben daar niet.

Al is het er,
dat ergens,
ik vind het niet.

Ik vind het niet
dan ergens,
waar jij nu bent.

Waar ik niet ben,
ik die alleen maar
ergens voor jou ben.

Wat je niet ziet

Het voelt moeilijk de laatste tijd: school wil niet mee, zoon voelt de zwaarte op hem wegen en ik zit er tussenin. Hoe hem hier doorheen helpen, wat doen, hoe aan pakken, hoe benaderen? Het is zo moeilijk om te verwoorden wat je niet ziet, om weer te geven wat er niet lijkt te zijn... erbij horen en toch weer niet.
Als ik dit gedicht lees of hoor, dan denk ik altijd aan zoon.


Nieuwstad 14
Ik was bezoek dat langer bleef en anders sprak,
maar ik misstond niet in de kamer. Een beetje
als een schemerlamp die op den duur de sleutel kreeg.
ik deed niet ongezellig, en in mijn buurt was het
aan tafel minder leeg. Maar nog liet niemand na
mij af en toe te wijzen op mijn tong, mijn grond.
Dan noemden ze mij onverwacht weer anderman
en zonden mij naar huis, terwijl ik juist begon
te wennen aan de lucht en onderhand ook dacht
dat ik een hart veroverd had. Maar niets was
minder waar dan dat. Op tijd en stond werd
naar mijn stoel gekeken, gepolst of ik al wortel
schoot. Ik hield mijn mond en vond het krassen
van de meeuwen geen goed teken. Hoe kwam
het dat ik binnen zat en tegelijk nog buiten stond.
(Bart Moeyaert)

Voorkomen is beter - Toon Tellegen

God schudt zijn ernstig betwijfelde hoofd -

als voorkomen beter was dan genezen,
dan was hij nergens aan begonnen,
dan was het nu nog nul uur nul
op de nulde dag
en bleef het dat -

hij bijt op zijn niet langer voorstelbare nagels
en gluurt naar beneden -

straks gaat hij genezen,
in zijn aandoenlijke wijsheid weet hij alleen
waarvan.

Toon Tellegen

Verlanglijstje - Herman de Coninck

Geef me Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef me na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef me niets en zeg: dat is alles.
Geef me mijzelf, geef me jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef me nu eindelijk
wat ik altijd al had.

Herman de Coninck

The Unbearable Lightness of Being

On pense que des liens formés sans réflexion se briseront sans peine. Mais quand on voit l’angoisse qui résulte de ces liens brisés, ce douloureux étonnement d’une âme trompée, cette défiance qui succède à une confiance si complète, et qui, forcée de se diriger contre l’être à part du reste du monde, s’étend à ce monde tout entier, cette estime refoulée sur elle-même et qui ne sait plus où se replacer, on sent alors qu’il y a quelque chose de sacré dans le coeur qui souffre, parce qu’il aime; on découvre combien sont profondes les racines de l’affection qu’on croyait inspirer sans la partager: et si l’on surmonte ce qu’on appel le faiblesse, c’est en détruisant en soi-même tout ce qu’on a de généreux, en déchirant tout ce qu’on a de fidèle, en sacrifiant tout ce qu’on a de noble et de bon. On se relève de cette victoire, à laquelle les indifférents et les amis applaudissent, ayant frappé de mort une portion de son âme, bravé la sympathie, abusé de la faiblesse, outragé la morale en la prenant pour prétexte de la dureté; et l’on survit à sa meilleure nature, honteux ou perverti par ce triste succès.

Extrait: Benjamin Constant - Adolphe - Préface de la troisième édition
Zo hoort u het ook eens van een ander...

Openstaande rekeningen

Zoals ik vroeger wel eens zapte op TV, surf ik nu af en toe het net rond. Artikels lezen, blogjes die ik leuk vind. Af en toe stukjes die me raken. Zoals deze bijvoorbeeld.
Hoe graag had ik geschreven dat het allemaal goed komt. Dat kinderen ooit wel inzien dat het aan de 'andere kant' niet goed zat, dat netjes vewerken en verder huppelend door het leven gaan. Niet dus. Hengelend naar aandacht, afkerig, kwaad, angstig, verdrietig, afwerend, agressief -op welke manier dan ook- het zijn een hoop gevoelens waar zij mee moeten leren omgaan. Die zij moeten aanvaarden en integreren. Met de wetenschap dat ze nooit de verklaring zullen krijgen die ze deep down willen ~ misschien wel nodig hebben. Uiteindelijk recht op hebben. En mochten ze die toch krijgen, hoe te vertrouwen? Welke waarde heeft iemand die je altijd in steek laat? Voor hen die het kunnen afronden is er gewoonijk eerst een lange weg van vallen en opstaan. Leren vertrouwen, leren loslaten.
Ondertussen staan wij aan de kant en waken. Rapen brokstukken en lijmen. Zolang het nodig is.
En de afwezige ouder? Die doet verder waar hij goed in is: afwezig zijn en blijven!
A.

Teveel - Victor

Teveel gedacht, geloofd en niet bereikt
met woorden die ik
niet vergeten kan
ben jij
weer verdwenen
als de lachende vreemdeling
die mij
nog steeds
wakker maakt
met koude
dromen

Aan beide zijden ben je mooi - Jan Bas

Heel voorzichtig ga je tastend
met het ijzer langs de plooi.
In het langzaam, zachtjes glijden
onder stoom aan beide zijden

ben je kreukbaar, ben je mooi.
Eerst nog hadden wij wat woorden,
zeiden wij dat wat niet hoorde, was
jij mij en ik jouw ijver meer dan zat.

Nu, hier achter plank en hemden,
strijk jij het haast onbestemde,
dat ons scheidde, dat ons remde
in een handomdraai weer glad.

Kafka

'De ware weg voert langs een touw dat vlak boven de grond is gespannen. Het lijkt eerder bestemd om mensen te laten struikelen dan om over te lopen.' Franz Kafka.

Daar valt weinig aan toe te voegen...

Ik draag uw hart met me - E. E. Cummings

ik draag uw hart met me (ik draag het binnen
mijn hart) ik ben nooit zonder het (overal
waar ik ga, gaat u, mijn beste; en wat er slechts ook door mij gedaan wordt, is door uw toedoen, mijn schat)
ik vrees
geen lot (want u bent mijn lot, mijn liefste) ik wil
geen wonderbaarlijke wereld (want u bent mijn wereld, mijn waarheid)
en het is u, wat een maan altijd heeft betekend
en wat een zon altijd zingt

Hier is het diepste geheim dat niemand kent
(hier zijn de wortels van de wortel en de ontknoping van de knop
en het hemelse van de hemel en een boom genaamd leven;
welke hoger groeit, dan de ziel kan hopen of gedachten kunnen verheimelijken)
en dit is het wonder dat de sterren uit elkaar houdt

Ik draag uw hart met me (ik draag het binnen mijn hart).

Luisteren?

en dan lees ik de volgende dag in een boek

Bid en u zal gegeven worden
zoekt en gij zult vinden
klop aan en u zal opengedaan worden

een boek dat er helemaal niets mee te maken heeft... Luisteren hé

- Jana Beranová

als niemand
luistert
naar niemand
vallen er doden
in plaats van
woorden

Waarom schrijf ik - Toon Tellegen

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.

De infinitief - Leonard Nolens

Jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je rechterhand verkwanselen
Aan vreemden, je geboorterecht vertalen
In een ander, tot huilens toe trainen
In scheelzien naar doelen, je kop
Verliezen in muizenissen van vrienden,
Maar jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je eigenliefde kopen
Van straatventers, met je zelfhaat
Honden dresseren, met je hartaandoening
Honderden klokken gelijkzetten daar
In een land overzee, in het holst
Van de nacht elektronisch bankieren
Als snotaap van zeven, verdwaald
In zijn verdwenen ouderhuis.

Maar jezelf zijn.
Hoe prachtig, hoe vermoeiend,
Jezelf zijn om het even wie.